http://picasaweb.google.nl/jackligtenberg/B2BAlles

en klik op dia voorstelling

Om 21.00 uur ’s avonds - het werd donker - de auto van omroep flevoland gerepareerd en samen met 7 anderen besloten om te stoppen en een geschikt plekje te zoeken om te overnachten. Een hulpvaardige Mongool reed voor ons uit, was alleen vergeten dat het de avond tevoren gehoosd had en leidde ons een weg op waar eerst de jongens van omroep vast kwamen te zitten en vervolgens wij; we wilden ze even helpen………… Resultaat: de 11 tons truck tot de assen in de natte klei (of zoiets); fijn na een dag zwoegen in de Gobi! Na een zware nacht - uitgraven, opkrikken, planken eronder, Klaas de hele nacht aan het werk met 2 gecharterde Mongoolse mannen, ’s ochtends om 6 uur de truck - wonder boven wonder - los!

Weer verder door de Gobi; nog een uurtje of 2 verdwaald, daarna op kompas zuidoost in de Mongoolse grensplaats aangekomen en zelfs warm gegeten (ook wel weer eens lekker); ook de lopers van ulaanbator-peking ontmoet en - zoals achteraf bleek - een mongoolse grens beambte, die ‘m knap om had.

Zelfde truuk met een auto (witte katterug met kapotte voorwielophanging) achter de truck nog een keer uitgehaald bij de mongools-chinese grens: gelukt! In 2 uur over de beide grenzen zonder enig probleem! Bij de mongoolse grens kroop ineens een douanier de cabine in en vroeg tot onze verbazing wijzend op mij: is he the doctor? - bleek dus degene die klaas de dag tevoren in het ger kamp had ontmoet. Ontzettend gelachen en ….rijdt u maar door (met koffers vol medicijnen, ampullen, apparatuur, en natuurlijk de rookworsten van de hema!).

China: wordt vervolgd!

Zo, nu we goed zijn aangekomen in Beijing onze avonturen! Maar even niet eerder gemeld om jullie niet extra ongerust te maken. Op de helse route van Krasnojarsk naar Irkoetsk - als je er niet geweest bent, geloof je het echt niet; stukjes asfalt die ineens overgaan in zandpaden of karresporen met gaten van 1 meter waar vrachtwagens van 20 meter lang en klassieke volvo’’s al laverend hun weg proberen te vinden - een route van 1000 kilometer met zeker 200 kilometer onbegaanbare weg - hebben we noodgedwongen de nacht in de yellowtruck doorgebracht en zijn de volgende ochtend doorgereden. Na een uurtje - terwijl we de transsiberie spoorlijn volgden en nauwelijks iemand tegenkwamen - besloot Mad Mag ineens naar rechts de berm in te rijden, net niet de sloot in. Het rechtervoorwiel was - door de continue klappen - een eigen leven gaan leiden zonder enig overleg met het linker wiel. Stond geheel de verkeerde kant op. Nadat we elkaar even aangekeken hadden, 2 uur gesleuteld en weer op weg. Aparte ervaring in no mens land! Laat in Irkoetsk aangekomen.

Op weg - ’s ochtends - van Rusland naar de Mongoolse grens enorm geschrokken: op een wasbord weg met veel overdwarse ribbels dus was vlak voor ons 1 van de volvo amazones stuurloos tegen de vangrail geknald, om zijn as gedraaid en tot stilstand gekomen. Gelukkig geen persoonlijk letsel, maar de auto werd door 1 van de meereizende volvo dealers total-loss verklaard………….

Vangrail rechtgebogen, auto achter de truck, en de 2 inzittenden - nadat ze het weer zagen zitten - zijn met andere deelnemers meegereden. Intussen had het technisch team en een aantal zeer kundige deelnemers ineens heel veel zin gekregen om de mouwen op te stropen bij de volgende stop in Mongolie (een Ger kamp….).

Nog wel even de russisch mongoolse grens over met een sleepauto (dat lukt natuurlijk nooit). Klaas liet vlak voor de grens de 2 mensen gewoon in de auto plaatsnemen, instrueerde hen om net te doen of dit heel normaal was en ………het lukte! Het leek zelfs of de douaniers bij de overwachte aanblik van nog een auto (achter de onze) even uit de plooi schoten.  De volgende anderhalve dag is met man en macht (zie foto’s) de auto ontmanteld, plaatwerk uitgedeukt, radiateur, wielophanging, koplamp, achterlamp enz. enz. vervangen en …klaar…hij deed het weer (en naderhand geen pech meer gehad!).

Ook nog een middag in een bandencentrum in Ulaanbator met de truck doorgebracht. Beide achterbanden liepen langzaam leeg; velg bleek te lekken. Met veel moeite binnenbanden gevonden, de monteur die zich met een scherp voorwerp door zijn hand stak verbonden (we wilden toch verder….) en na 5 uur weer terug naar de tent.

En maar weer verder ………………de Gobi in. Opeens houdt de asfaltweg op en begint de Gobi desert: zand, gras, heuvels en sporen om de weg te vinden. Richtingaanwijzers, kilometerpaaltjes, plaatsnaambordjes: 400 kilometer helemaal niets! Afbrekende voorwielophangingen, vastzittende auto’s, uitlaten eronder uit: aan de lopende band. Veel deelnemers (reden in groepjes) konden gelukkig zichzelf redden; een katterug met afgebroken voorwielophanging hebben we in 1 van de schaarse dorpjes op een truckje geladen en naar de volgende ankomst plaats laten brengen. Zelfs onze zogenaamde gidsen in schitterende fourbyfours raakten de weg kwijt; hebben we pas een dag later teruggezien!

Gisteren lekker geslapen in een luxe ger tent na 9 km door de mongoolse bergen te zijn gecrost.  Vanochtend op verzoek van onze gids een hoogzwangere Mongoolse vrouw in haar door hele familie bewoonde tent onderzocht, die acuut misselijk en ziek was geworden. Leek mee te vallen; waarschijnlijk voedselvergiftiging door niet geheel frisse yak melk. ORS gegeven, blijven drinken, dan komt het vast weer goed. Had eigenlijk gehoopt op een spontane bevalling van een leuk klein mongooltje, maar dat duurt waarschijnlijk nog een week of 2, schatte ik in.

Daarna rustig naar Ulaanbator getoerd (110 km), opnieuw veel zwaaiende en lachende mongolen, die erg van mensen uit Holland houden. Waarom? Volgens onze gids Bart, omdat we het Przwalsky paard in Mongolie hebben teruggebracht, wat zich inmiddels flink in aantal heeft uitgebreid. Mongolen rijden net zo makkelijk paard als auto, te paard kom je hier in de uitgestrekte heuvels en bergen makkelijker overal dan op een andere manier. Gisteren kampeerden we op 1600 meter hoogte; vandaag op 1400 meter. De natuur maakt op iedereen een overweldigende indruk, schijnt op Tibet te lijken (ook nog nooit geweest!).

De gecrashte Amazone wordt met man en macht gerepareerd; mooi even tijd voor (morgen blijven we hier). Zie de foto’s op Picasa.

Groeten van Jack, Ans , Ilse en Klaas: met ons gaat het goed.